کانون هواداران پرسپولیس : پرسپولیس کم اسم و رسم ندارد. در میانه میدان از نظر اسم شاید این تیم از استقلال، سپاهان و تراکتورسازی هم نامدارهای بیشتری داشته باشد و واقعا باید گفت که تیم کهکشانی لیگ همین تیم پرسپولیس است که با کریمی، هاشمیان، مهدوی کیا، مازیار زارع، نصرتی، فشنگچی، رضایی، نوری، اولادی، نوروزی و... به قول پروین یک تریلی لازم دارد که آنها را یدک بکشد ام...

به زعم ما "مهدی مهدوی کیا" درست ترین حرف را زده آنجا که گفت: بازیکنان پرسپولیس مسئولیت پذیر نیستند.

به جنس و شکل بازی سرخها نگاه کنید، آنها رفع مسئولیت می کنند. از خلاقیت در این تیم خبری نیست، از جنگندگی، پا به توپ شدن و ... هم خبری نیست و تو گویی انگار فقط علی کریمی موظف است که چنین رفتاری داشته باشد و دیگران با جسارت فوتبال بازی نمی کنند.

فوتبال جنگ ترسوها نیست. در واقع این مسأله فقط با شجاعت است که رخ می دهد و لاغیر و آنها که می‌ترسند جایی در فوتبال ندارند.

تصور می کنیم دنیزلی بیش از مسائل فنی باید روی مسائل روانشناسی این تیم کار کند و بداند که چرا...

اول محمد نوری همان بازیساز معتبر و گلزن قهار قبل نیست؟

دوم: بداند و بفهمد که چرا غلامرضا رضایی که تیم ملی را روی دوش خود گرفته بود امروز آن نیست که بود؟

سوم: فشنگچی کجاست و آن سرعت و آن جسارت نابش کجاست؟

چهارم: چرا کریمی در سیستم پرسپولیس حل نمی شود؟

پنجم: و...؟

***

سرخها یک عیب فنی بزرگ دارند و آن این است:

فاصله نوک حمله تا خط دفاعی این تیم استاندارد نیست. در فوتبال استاندارد دنیا فاصله نوک حمله تا آخرین دافع 35 متر است اما در پرسپولیس مدافعان در زمین خودی می مانند و مهاجمان به تنهایی به دفاع حریف فشار می آورند.

برای این اتفاق فیروز کریمی یک تمرین ویژه داشت. او نوک حمله را با مدافع آخر با طناب به هم وصل می‌کرد تا فاصله این 2 به عنوان سر و ته تیم همیشه حفظ شود.

تصور می کنیم که دنیزلی هم باید چنین افکاری را پیاده کند که اگر چنین نکند و فاصله مدافعان با مهاجمان تیمش همین باشد که امروز هست تا آخر لیگ هم اتفاق خاصی برای ای تیم رخ نمی دهد.

باید دید که دنیزلی بالاخره چه می کند؟

موضوع اصلی در این رابطه این است که آقامصطفی این معایب را می داند و حتما راه حلی هم برای آنها دارد.

آیا او موفق می شود؟

آیا می تواند این عیب بزرگ را که از ابتدای فصل همراه پرسپولیس بوده حذف کند؟